عشـــق و تعليم از نخستين اوستاد

كــــو بــــه ما آمــــــوختن را يــاد داد

وين چنين معلول بي علت خـداست

كـــــو نهاد افـــروز و ياد آمـوز ماست

معلــــــم وارث پيغـــمــــــبران است

معلــــــم اوستــــادي مهربان است

معلــــــم كلبــــــــــه تاريـــــك مـا را

چـــراغ نوربخش جسم و جان است

اي معلــــــم ، فيض بخـــــــش دين و دنيايم تويي

شمع و شــاهد ، بزم و ساقي ، جام صهبايم تويي

نور دانـــــــــش در جهان تابنــــــده از فيض تو شد

دل ز تــــــــو روشن شـود ، هم چشم بينايم تويي

اولـــــيــــــــن روز درس بود آن روز

قلب ها شاد و چهره ها خوشحال

آمــــــــد آموزگـــــــار و به ما گفت

منـــــــــم آموزگارتـــــــان امســال

همــــيشه بمـــــان در دلم اي نگار

كـــــه پاييــــــز گردد ز تو نـــــو بهار

به لطــف تو شد جان من سبزه زار

و جــــاري شد انديشه چون جويبار

چيــــست مقـــــــام معلمي كه مبادا

پـــــاي كســــي تا بدين مقام رسيدن

معـــــركه گيري به پيري ار تو شنيدي

حالت مـــــا بين يه چشم معركه ديدن

فــــخـــــر به نوع بشر ز فضــــل و كمال است

آري فضــــــــل و كمال ، حســــــن مآل است

بي شــــــــك ارزش به يـــــــــك پشيـــز ندارد

دائـــــــــم آن جاهلــــي كه صاحب مال است

تجليــل تــــو را خلق ندانند كه چيست

يــــا تحفه ي تجليل تو در عالم نيست

بـي پـرده بگويم به تو كه اي جان عزيز

شايستــه تر از تو در جهان آدم نيست

معلــــم جــان دلم ديوانه ي  تست

دو چشمــم بر در كاشانه ي تست

چو مـــــي بينم تــــو را در باغ گلها

نگـــــاهم بر لب مستانــه ي تست

بـه پــا خيز اي تجلي بخش هشيار    

بـه دريـــــاي تعلــــــم سينه بسپار   

تأمــــــل در همــــه اعمال خود كن 

درخـــــت جهل را بركــــــن تو از بن

وز ســــواد آمـــــــوزمـــــا هم يــــاد باد

كـــــو به مـــا خوانــــدن نوشتن ياد داد

از پـــــدر گــــر قالـــــــــب تـــــن يافتيم

از معلـــــم جـــــــان روشــــن يــــافتيم

خـــــوشــــــــا دنيــــــاي زيبـــاي معلم               

وز آن خــــــــوش تـــــر خوشا رأي معلم        

سفر كردن خوش است از ساحل شن   

بــــــــــــه امـــــــواج گهـــــر زاي معلم

در آتــــش يكـــــي ميــــز آمــــــوزگار            

بناليــــــد و مـــــي گفـــــت از روزگار    

كـــــــز آن دم كـه در بيشه روئيده ام  

بســـي نيـــك و بد در جهان ديده ام

در ايــــن سر كي فنون و دانش آيد

بود علم و هنر در كوشش و سعي        

نه با زور و نه خواب و خـواهش آيد

مــــن كــــه خدمت گزار مدرســه ام

خالي از كبر و نـــاز و وسوســـه ام

بـــــا مـعلــــم رفيـــــق و هــم رازم

كــــودكــــان را شفيـــق و دم سازم

مـــــوســــم پيري گذشتــــم از كنـــار مدرسه

يــــادم آمــــد از جوانـــــي و بهــــار مدرســــه

مـــــادر پر مهــــر مــــن بـــا صــد اميـــد و آرزو

هـر پگـــاهي مــــي نمـــودم رهسپار مدرسه

ســــرو جـــانم فدايت اي معلم

ســـــرم در خاك پايت اي معلم

گرامـــي تـر در اين گيتي نباشد

بــــه نـزدم جز خدايت اي معلم

هـر كـــس كـــــه از مـــــدارس پـــــاي گـــريز دارد

ارزش ميــــــان مــــــردم قــــــدر پــــشــيــــز دارد

اي كـــــــودك دل افـــــروز ، رو علــم و دانش آموز

بــــي علـــــــم و دانــــــش و فن ، جاي نخيز دارد

بـــاز شــــد ماه مهــــرگـــان آغـاز

شــــد بــــه يـــاران در سعادت باز

شـــد شكفتـــه شكوفه هاي ادب

تـــا كـــه هــر يك به گل نشيند باز

هم چــو دريــــا سينــــه اي پــــر از گـوهر دارد معلم

هر چـــه مي بخشــــد از آن هــم بيشتر دارد معلم

شور عشق و شوق مستي ، مهرباني ، حق پرستي

آفريـــن ، صـــد آفريــــن ، صدهــــا هنــر دارد معلم

كسي كــه بهتريــن استاد كار است

همــانــا اي جـــوان آموزگــــار است

خطيــــر و خيــــر خـــواه و يـار جاني

كــه بعــد از خالـــق و پروردگار است